“Sene 1949” | BEHZAT SAVAŞ TEKSÖZ İLE HAYAT…

0
3791

“Sene 1949” | BEHZAT SAVAŞ TEKSÖZ

Genç bir kız …

Dokuz çocuklu bir ailenin en büyüğü…
Dokuz çocuk ve öğretmen bir baba eğitimsiz bir
anne dolu dolu kardeşlik ama diz boyu yokluk…

Evden kaçış ancak bir izdivaç atıyor kendini
düşünmeden kaçışın adı kurtuluş…
Evlilik yedi ay sürüyor ve hüsran…

Genç kız artık
hamile bir kadın, çocuk altı aylık, boşanma hüzün
umutsuzluk ve gözyaşları….

Ama bir gerçek var adı Savaş bebek…
Savaş bebek ismini annesinin babasına açtığı
savaştan alıyor savaş bebeğe ilk darbe adıyla
geliyor.
Savaş bebek büyürken
(Dedesini Baba ,anneannesini anne, dayılarını
abi ,teyzelerini abla ve çok acıdır ki annesinde abla
bilmektedir…)

Dönemin abileri yani dayıları çok hırçın ve Siyasal
anlamda sivrilmiş acımasız kişiler ve kişilikler Ama
ablalar yani teyzeler daha Ilıman fakat büyüyen
savaş bebeğe iyi Davranma konusunda nedense
daha sertler
Dönemin eğitimcisi dedeYani baba çok ılıman
koruyucu sahiplenen kişi allah rahmet eylesin….

Savaş bebek büyüyor ama sanki bu aile benim değil
hissi başlıyor başlamamalıydı ama başlıyor..

Abiler daha hırçın artık saçlarından tutup kaldırıp
fırlatıyor gördükleri yerde toplum içinde bile
tokatliyor yaş ilerledikçe bu yapılanlar kardeşe
yapılmaz duygusu Savaşı Yıpratıp hırçın kişilikli bir
yapıya sahip olmak zorunda bırakıyor…
Ve savaş zaman geliyor artık okula başlıyor
öğretmeni çağırıp dışarda biri seni görmek istiyor
çizmelerin Çamur yıka da gel diyor..

Bir adam elinde çikolatalar gel oğlum deyip
sarılıyor hıçkırıklara boğuluyor, Savaş ürküyor
hatta korkuyor,
Adam : Ben senin babanım diye hıçkırıyor,
öğretmenin de iki gözü iki çeşme oda ağlıyor…

İkinci darbe çok sert Geliyor Savaş ‘a sen kimsin be
adam? neredeydin bugüne kadar? benim babam
dedem mi ? ne oluyor? Bunlar rüyamı ? ben kimim?
diye sorguluyor kendi kendini..
Çok korkmuş ,ürkmüş elinde çikolata poşeti evim
sandığın yere yürüyor, yağmuru bile hissetmiyor …

Kime ne diyeceğim?

Siz kimsiniz ?

Ben kimim?

bu soruları nasıl soracağım diye düşünüyor diğer
yandan da abilerim çok dövecek, ablalarım daha
sert davranacaklar, poşeti acaba atmalımıyım ama
çikolatayı çok seviyorum ilk defa bu kadar çok
çikolatam var anlatmak zorundayım evdekilere
çünkü gidecek yer yok
Onun için en zoru ise peki babam bu adam iste
annem kim oluyor?
Anlatıyor anlatmaya mecbur! yalnız çaresiz çok
çaresiz….Tepkiler evde çok aşırı :neden aldın
çikolataları? neden Görüştün? ne dedi sana?

Ne…? Ne…? Ne…? Ne….?

Küçücük yürek kaldırmıyor bu kadar acıyı. ablalar
ceza verecekler zaman Kurani Kerim’i götürüyor
yaramazlıkYaptın elle seni çarpsın çarpınca
öldürsün derdi çok korkardı savaş kaç gece
korkudan uyuyamamıştı
Bir gece o küçücük haliyle bir sandalye çekip
herkes uyuduktan sonra Kuranıkerim’e elini
bastırıp ölmek istedi
Ve üçüncü darbe yalanın sonu yok ölmedi.. işte
böyle başladı bir var oluş hikayesi..Anne yeni
biriyle evlenmiş, artık annenin yalanlarına
alışılmıştı.

Adam çok iyi, kişilikli, çalışkan ve işi
gereği güzel bir konumu ve geliri vardı
Baba demesini istiyorlardı Adama diyemiyordu
onun için sadece bir abiydi…
Çok buruk tu ,babam neredeydi beni ablanm diye
kandıran bu kadın annem olmasın istiyordu ,babası
yani dedesini annesi yani anneannesini istiyordu…

Varsın dayılarım abilerim dövsün razıydı.
Okula yetiştirme yurdu öğrencisi bunlar dedikleri
2-3 öğrenci geldi, sınıfta onlardan biri sıra arkadaşı
oldu Savaş’a
Şenol Ön iki dişi olmayan, yüzünde morluklar olan
bir çocuktu, sınıftaki diğer çocuklar korkarak
bakıyordu ona Savaş ise tanımak istiyordu tam da
hayatının dönüm noktasında…

Şenol anlatıyor Ön iki dişinin olmayışı anlatımında
garip bir farklılık oluşturuyordu…

Anne yok baba yok yurtta her gece yedikleri feci
dayakları, işkenceleri, yurttaki baskın yaşça büyük
pislikleri, çaresizlikleri bunları anlatıyordu…

Arkadaşlık aralarında kardeşliğe dönüşmeye
başlamıştır. artık savaş kantinde okul çıkışında
Şalyam ve haytalı Gibi her şeyi iki kişilik harçlık
alarak evden karşılamaya çalışıyordu…

Mutluydu birilerine yardım edebiliyordum taki yurt
müdürü derste sınıfa girerek Şenol’u tekme tokat
döve ne kadar…

Şok olmuştu öğretmen ve öğrenciler şenol
ağlayarak sınıftan kaçmış bir daha Şenol’u
görememiş hala merak ediyor ve ne olduğunu
bilmiyor…

Kim bilir kaç hayat var böyle geçip giden ama ben
tüm yurtlara destek veriyorum ve desteğinizi
istiyorum.. şenol bana savaş olmayı öğretti. Annem
hala yok babamı hala yok…
Ama
KONGED ailem iyiki varsınız…

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen buraya adınızı giriniz